Tuesday, 16 April 2013

BIGGEST FAN EVER!!



16 Mart’ta başladı herşey, Gökhan’ın bana Naughty Corner klibinin linkini göndermesiyle. Önce onu dinledim sonra hemen arkasından Mental Conditions’ı. Youtube dahilinde tüm şarkıları teker teker dinlerim diyordum. Ama öyle olmadı, şöyle oldu; Mental Conditions’da kaldım. Zaten sonradan farkettim ki topu topu dört şarkı varmış Youtube’da. Naughty Corner, Mental Conditions, Jimmy Jammies ve Waiting On The Door Step For You. Sonra baktım ki bu böyle Youtube’dan sürekli şarkıya tıklamakla olmayacak, videoları mp3’e çevirecek bir program aradım ve hayatımda ilk defa videodan mp3 yaptım. Bir süre sonra Facebook’taki Filthy Boy sayfası bir link paylaştı The Fly’ın sitesinden, albümü orada stream olarak yüklemişler. O an gerçek huzuru buldum, çünkü tüm albüm artık elimin altındaydı, bütün şarkıları doya doya dinlemeye başlayabildim (şu anda yok aramayın).

Çok uzuuun bir süredir böyle peşpeşe ve hiç kapatmadan ya da playlist’e başka bir şey eklemeden dinlediğim ilk albüm oldu "Smile That Won’t Go Down". 1 Nisan’da albüm yayınlandı, albüm elime geçen hafta ulaştı ve ben o zamandan beri karnoneti elimde evirip çeviriyorum. Evirip çevirmemin nedenini anlatayım hemen…

Daha The Fly’da dinlemek kısmet olmamıştı, fakat ben dört şarkıyı ezberlemiştim, şarkıları dinlerken sözler dilimden dökülüyordu. Bir gün Mental Conditions’ı vokalist Paraic Morrissey ile birlikte söylerken ve aynı zamanda basçıları Michael Morrissey ve davulcuları Benjamin Deschamps eşliğinde oturduğum yerde dans ederken, ağzımdan çıkan sözler karşısında dehşete düşmeye başladım. Gayet eğlenceli gelen şarkı birden bire kanımı dondurmaya başladı. Harry Weskin’in kullandığı gitar tonlarını duyarken nasıl kanın donabildi diyebilir bana Filthy Boy dinleyenler. Ama ben de onlara derim ki, sözlere odaklanın bi zahmet.

Sözler, Morrissey ortak parantezindeki Paraic ve Michael’a ait (ortak parantezi ben açmadım, albüm kartonetinde öyle). Neden dehşete düştüğümü de açıklamaya çalışacağım, bakalım başarabilecek miyim…

Mental Conditions’ın başında “I have no intuition, there is no inhibition in me, to rid myself of all my fantasies” diyor. Şarkının sonuna doğru “they say it’ll all be okay, as long as I take these tablets everyday” diyor ve aynı ruhsuzlukla “hooray”i ekliyor! Biz dehşeti yaşarken o hooray diyor! Şarkının sonunda ne oluyor peki? Şarkının sonunda ortaya bir Tony karakteri çıkıyor ve Tony’nin “kim” olduğunu sanırım hiçbir zaman öğrenemeyeceğiz. Muhtemelen tanıyoruz ama kendisini.

Bir de Biggest Fan Ever var albümün sondan ikinci şarkısı, yani onuncu şarkı. Burada n’olduğunu anladığımda bir Tim Burton filmindeymişim ve o kocaman karanlık gölgeden kaçarken onun ne olduğunun merakı içinde arkama bakmaya çalışıyormuşum gibiydim. Ve başrol oyuncusu olmama rağmen bundan haz alıyordum. Şimdi düşünüyorum da Paul Auster’ın bir dedektiflik hikayesi olan Köşeye Kıstırmak’taki Max Klein karakteri de buraya çok uyuyor. Şarkıdakine benzer bir durum onun da başına geliyor çünkü. Şarkının sonunda, şarkı sözü yazarının tam da hayal ettiği gibi gökyüzü yere iniyor (sky is falling), ortalık alevlerle kavrulurken o haykırıyor “I’m your biggest fan ever, one day we will be together, you and me sunbathing by the sea forever”.

Rahatsız eden bir gerilim var, ama kalkıp gayet en sevdiğimiz dans olan twist’i de yapabilirsiniz. Gerilimi arttırmak için kartoneti elinizde evirip çevirebilirsiniz, Mental Conditions’ı okurken Hitckcock’un ruhu burada bu gece diye düşünebilirsiniz. Yirmili yaşlarının başlarında olan birileri böyle şeyler yapınca korkuyorum ben.

Bunlar benim bir aydır yaşadıklarımın bir özeti.

Filthy Boy hakkında çıkan yazılara bakarsanız Arctic Monkeys, Nick Cave, Suede, Pulp, Morrissey gibi isimlere rastlayacaksınız. “Solist bir ara Jim Morrisson oluyor” diyen arkadaşım oldu mesela (Bu kısmı en başta yazıp, Filthy Boy hakkında internette araştırma yapan dünya vatandaşlarını öyle mi etkileseydim acaba).

Hepsi doğru olabilir. Jarvis’in, Brett’in ve Morrissey’in yazdığı sözlerden sonra hala bu kadar etkilenebiliyorsak, Tim Burton ve Hitchcock gibi isimleri anıyorsak, daha da fazlasıyla karşı karşıya olabiliriz (Jarvis de Woody Allen’la muadildir bence. Bende arızanın başladığı nokta burası sanırım, o yüzden Mental Conditions beni sarmış olabilir).

Filthy Boy’un Arctic Monkeys’e benzetilmesini, Arctic Monkeys hayranları hemen hazmedemeyebilir, ancak ben kendilerine albümün ilk şarkısı In The Name Of’u önereceğim.

Daha yazacağım şeyler kesin vardır, ama Paraic “Moz”un az önce dediği gibi “I quess this is the end” (lay back now Tony, good night my friend).

Çok merak ediyorum, bu utanmaz çocuklar kendilerini beş sene sonra nerede görüyorlar? Cevapları ne olur bilemem, ama ben diyorum ki, dinleyin havanız olsun ayol ;))

No comments: